Hoe een grote wens in vervulling ging en Noah in ons leven kwam..

“Er zijn dagen die je nooit vergeet, momenten die alles op hun kop zetten. De dag waarop Noah in ons leven kwam, was er één van die dagen."

Tweeënhalf jaar geleden werd het eerste zaadje geplant. Het was het begin van een proces waarin mijn persoonlijk leiderschap steeds meer naar voren kwam en uiteindelijk leidde tot mijn eigen onderneming: Thuis in Natuur. In deze periode leerde ik stil te staan, te vieren, te voelen en terug te kijken in dankbaarheid én met reflectie. Een bijzonder moment in die terugblik? De komst van onze hond Noah. Iets wat jarenlang onmogelijk leek.

Een oude afspraak

Toen ik op mijn 22ste trouwde, spraken we één duidelijke voorwaarde af: er zou geen hond in ons gezin komen. Het afscheid van de hond waarmee ik was opgegroeid, was al pijnlijk genoeg. Toch veranderde alles na een periode van burn-out en hersenletsel.

Stilvallen en terugvinden

Ik viel volledig stil. Uit de ratrace van het werk als verpleegkundige, uit het hectische gezinsleven, uit de constante stroom van verantwoordelijkheden. Ik stond altijd “aan”: 24–32 uur onregelmatige diensten, moeder van drie pubers, partner, coach, ondersteuner, schoonmaker, creatieve duizendpoot. Totdat mijn lichaam en geest niet meer meekonden.

De dood kwam dichtbij en deed alles kantelen. Een meisje van zestien verloor het leven en mijn hart stond even stil. Het bracht mij terug naar het traumatische verlies van mijn jongere zus Erica.

Mijn eigen verdriet werd opnieuw zichtbaar. Het was een nieuw begin van rouw, een nieuw loslaten. Langzaam, stap voor stap, vallen en weer opstaan, vond ik mezelf terug. Ik doorliep talloze processen  fysiek, emotioneel, mentaal totdat ik weer voelde dat ik meetelde.

Het keerpunt op 3400 meter

Het echte keerpunt kwam op 3400 meter hoogte, op de hoogste berg van Oostenrijk. Tijdens een tocht met mijn partner en onze twee jongste kinderen belandden we in een noodsituatie: sneeuw, ijs, harde wind, kou.

We verloren het pad. Ik keek de dood in de ogen. Mijn dochters ontsnapten ternauwernood aan groot gevaar. Alles in mij voelde dat we niet op de juiste plek waren. Ik volgde mijn intuïtie en riep dat we terug moesten naar de hut. Die schreeuw bracht ons in beweging. Onze jongste, die bijna wegzakte, vond de laatste kracht om terug te klimmen langs de smalle richel van de bergkam.

Later, na therapie en traumaverwerking, begreep ik de boodschap: ik werd in mijn kracht gezet. Ik mocht mijn grenzen voelen, mijn persoonlijk leiderschap inzetten, mijn keuzes maken.

Thuis in de natuur, thuis in mezelf

De natuur de plek waar ik altijd al kwam werd mijn bron van kracht. Regenbogen, soms zelfs dubbele, voelden als bevestigingen: ga maar, je doet het goed. Liefde werd mijn drijfveer, dezelfde liefde waar mijn jongere zus vlak voor haar dood over sprak: Liefde overwint alles.

En zo besloot ik dat er een hond mocht komen. Mijn kinderen hadden mij nodig, en ik voelde dat een hond ons daarbij kon ondersteunen. Langzaam groeide ook mijn partner mee in het besluit. Tot op de dag van vandaag houden we ons aan de afspraak: niemand heeft verplichtingen de keuze komt uit liefde.

Het moment waarop Noah zijn naam kreeg

De naam viel op een bijzonder moment samen. Onze dochter Iris speelde hierin een rol. Op haar geboortekaartje stonden de dieren van de ark van Noach. Toen ik een klein houten arkje vond in de kringloop, viel alles op zijn plek. Iris vroeg:
"Mama, wat vind je ervan als we haar Noah noemen?"

Het raakte me diep. Het voelde als een nieuw begin na een intensieve en moeilijke periode.

Noah, meer dan een hond

Zo werd Noah onderdeel van ons gezin. Niet zomaar een hond, maar een stille, liefdevolle bevestiging van de weg die ik bewandelde: terug naar mezelf, naar mijn kracht, naar de natuur, en naar het leven dat ik volg vanuit liefde.

De dag waarop mijn hond Noah en de regenboog samenkwamen, veranderde alles. Het was het moment waarop ik voelde: hier hoor ik, hier ben ik thuis.