Ik mocht meegenieten van haar wereldreis..

31 januari is voor mij een dag van herinneren.
De dag waarop ik mijn jongere zus Erica extra in het licht wil zetten.

Zij is 26 jaar geworden.
Geboren in 1985, overleden in 2012.

Ik ben haar oudste zus. Met vijf jaar leeftijdsverschil was er weinig concurrentie, weinig ruzie.
Wat er wél was: veel overleg, mooie gesprekken, naast elkaar lopen. Verbinding. Samen stilstaan én samen vooruitkijken.

Ik mocht meegenieten van haar wereldreis. Van haar moed om verder te gaan dan wat je kent. Nieuw-Zeeland, de adembenemende foto’s die er nog steeds zijn. Australië, werken en reizen, de wereld verkennen. Ze keek verder dan de horizon van het bekende. Dat gaf haar beweging, perspectief, ruimte.

Rouw kan het tegenovergestelde doen.
Je naar binnen trekken.
Je hoofd vullen met eindeloze interne discussies.
Je wereld kleiner maken, alsof je in een koker denkt of in een zwart gat belandt.

Maar ik heb ook ervaren: wanneer je, hoe klein ook, weer in beweging komt, verandert er iets.
Dan zie je door het bos de bomen weer. Er komt ruimte in je hoofd. Rust. En langzaam ook weer perspectief op de dag. Herinneringen die eerst pijn deden, kunnen weer even vreugde geven. Ideeën borrelen op. Het leven schuift voorzichtig weer naar binnen.

In een rouwreis liggen de herinneringen die het dichtst bij zijn vaak bij de laatste momenten: de begrafenis, de rouwdienst, het moment van overlijden, de korte tijd ervoor.
Maar wat zo mooi is aan herinneren, is dat je verder terug kunt kijken.

Naar wat waardevol was. Naar wat iemand voor je betekend heeft. De vakanties, de hobby’s, het paard, de vele sportwedstrijden. Dat wat vreugde bracht.

Het kan zo helend zijn om met een ander gevoel op een jaardag of sterfdag terug te kijken.
Rouw is de achterkant van liefde.